ای وطــن ، ای مـــادر تاریــخ ســـــاز

ای مــرا بـر خـــاک تـــو روی نیــــاز

ای کویــــر تـــو بهشـت جــــــان مــن

عشـــق جــــاویدان من ایـــران من

ای ز تــو هستی گرفته ریشـــــه ام

نیست جــز اندیشه ات اندیشــه ام

آرشــی داری بـــه تیـــــر انــــداختن

دست بهرامــی بـه شیــر انــداختن

کـــاوه ی آهنگــــری ضحـــاک کـش

پتـک دشمـن افکنــی نـا پــاک کش

رخشــی و رستم بر او پـا در رکـــاب

تــا نبیند دشمنت هرگــز به خـــواب

مـــرزداران دلیــــرت جـــان به کــــف

سر فــرازن سپــاهتت صف بــه صف

خــون به دل کــردند دشت و نهــر را

بـازگـــردانــدنــــد خـــرمشهــــــر را

ای وطـــن ،ای مـــادر ایــــران مـــــن

مـــــادر اجــــداد و فــرزنــــدان مــــن

خــانه ی مـن بانه ی من توس مــــن

هــر وجــب از خــاک تو نامــوس مــن

ای دریـــغ از تـــو که ویــران بینمـــت

بیشــــه را خالــی ز شیــران بینمـت

خـــاک تو گـر نیست جـان من مبــاد

زنــــده در این بـوم و بر یک تـن مبــاد

وطــن یعنی همـه آب و همه خــاک

وطــن یعنی همـه عشق و همه پاک

به گــاه شیـــر خـــواری گاهـــــواره

بــه دور درد پیـــــری، عیـــن چـــــاره

وطــــن یعنـــی پــدر،مادر ، نیاکـــان

بــه خون و خـاک بستن عهد و پیمان

وطـــن یعنـــی هـویت، اصل، ریشـه

ســـر آغـــاز و سر انجـــام و همیشه

ستیــغ و صخـــره و دریــا و هامـــون

ارس ، زاینــــده رود ، ارونـــد ، کـارون

وطـــن یعنــی سرای تــرک تا پـارس

وطـن یعنــی خلیــج تــا ابـــد فــارس

وطن یعنی دو دست از جان کشیدن

بـه تنگستــــان و دشتستــان رسیدن

زمیـن شستن ز استبــداد و از کیـن

بـه خــون گــــرم در گرمابـــه ی فیـــن

وطــن یعنــی اذان عشـــق گفتــــن

وطـــن یعنــی غبــــار از عشق رُفتــن

وطــن یعنــی هـدف یعنی شهـامت

وطـــن یعنـــی شـرف یعنـی شهـادت

وطــن یعنــی گذشتــه، حـال، فـردا

تمــــام سهــــم یـک ملـــــت ز دنیــــا

وطــن یعنــی چــه آبـاد و چه ویـران

وطــــن یعنــی همین جـا ، یعنی ایران

وطــن یعنــی رهایی ز آتـش و خـون

خـــروش کــــاوه و خشــم فـریــدون

وطــن یعنــی زبــان حـــال سیمــرغ

حـدیـــث جــان زال و بـــال سیمــرغ

سپــاه جــان به خوزستــان کشیدن

شهـــادت را بــه جــان ارزان خریـدن

نمــاز خون به خونیـن شهـر خواندن

مهــاجــم را ز خــرمشهـــر رانـــــدن

وطـــن یعنــی اذان عشـــق گفتــن

وطــن یعنــی غبـار از عشـق رفتــن

وطــن یعنــی هـدف یعنی شهامت

وطـــن یعنــی شرف یعنی شهـادت

وطــن یعنــی گذشتــه،حـال، فـردا

تمـــــام سهـــم یـــک ملــت ز دنیــا

وطــن یعنــی چـه آبـاد و چه ویـران

وطـــن یعنـی همین جا یعنی ایـران

شاعر: علیرضا شجاع پور

از آن وقتهایی است که دلم به شدت و حدتِ هر چه تمامتر نوشتن می خواهد اما هر چه می کنم نوشتنم نمی آید! این جور وقتهاست که آدم می فهمد این نوشتن چه نعمتی است؛ مثل صبحی که از خواب بیدار شوی و روبروی آینه بایستی و ببینی گوشهایت سر جای همیشگیشان نیستند، برای نخستین بار متوجه گوشهایت می شوی! قبلتر هرگز متوجه بودنشان نبودی به این دلیل ساده که همیشه درست همان جای همیشگیشان بودند و اصلا قرار نبود جایی بروند.

بازم الان فقط می خوام هر چی تو ذهنم-ه خالی کنم. همین الان رسیدم و مانتوم رو درآوردم. دیشب شک داشتم برم نماز جمعه یا نه، این شد که قطعی با کسی هماهنگ نکردم. ساعت ده پاشدم، یه نیم ساعتی رفتم رو تردمیل و بعدش به هر آدمی که می دونستم میره یا فکر می کردم پایه است زنگ زدم. خیلی پایه ها فکر کنم از صبح اونجا بودن و موبایلهاشون خط نمی داد. بماند که از یه زمانی به بعد کلا موبایلها قطع شد. خلاصه آدم پایه نیافتم و حال و حوصله تنها رفتن هم نداشتم. مامان و بابا و حامد که اومدن آویزون مامان شدم که بیا بریم! دیشب گفت نمی آد، بیاد نماز جمعه که چی بشه؟! البت حق هم داشت، خودمم مونده بودم حالا رفتم، نماز خوندن رو چی کار کنم؟! می خواستم تنظیم کنم با ملت دولا راست شم. 12:30 مامان طفلک خسته و کوفته با زانوی درد گرفته از کوه اومده بود و تازه می خواست ناهار بپزه! 13:30 که غذا حاضر شد با هم رفتیم! قول دادم ده دقیقه بمونیم و بیشتر اصرار نکنم! از یه جایی به بعد مامان جونم خودم پایه تر بود! عاشق این پایه بودنشم! ملت کلی اومده بودن. تو بلوار کشاورز از تقاطع فلسطین به بعد همین طور ملت کنار پیاده رو و تو چمنهای وسط بلوار نشسته بودن. نیروی انتظامی و لباس شخصی هم بودن، نه خیلی زیاد البته. تا نزدیکی های خیابون قدس تونستیم بریم جلو. سیل جمعیت بود ها! با دستبند سبز و دستهایی که به علامت V بلند شده بود. خطبه دوم هاشمی رو شنیدیم. یه جایی مردم شعار که دادن برگشت گفت(نقل به مضمون): " برادرها، خواهش می کنم شعار ندین. امروز با توجه به وضعیت خیابونهای اطراف (!)که اطلاع دارید من خواهش می کنم شعار ندین!" یه جایی یادم نیست چی گفت، فکر کنم داشت می گفت : " رهبری یه فرصت پنج روزه به شورای نگهبان داد که متاسفانه ازش استفاده نکردند...البته من الان نمی خوام بگم کی مقصر-ه!!!" که طرفدارهای احمدی نژاد شروع کردن: " مرگ بر ضد ولایت فقیه!" دو بار گفتن به سومین بار نکشید که مردم شروع کردن: " مرگ بر دیکتاتور! " و مگه کوتاه می اومدن! نه یه بار، نه دو بار، یه ده باری گفتن! یه آقایی از پشت سر ما که رد میشد یواشکی برگشت گفت: " مرگ بر ا.ص.ل ولایت فقیه!"  گاردها تا قبل از اون اصلا از جاشون تکون نمی خوردن ولی بعد از مرگ بر دیکتاتور گفتنِ مردم، سه چهار تا گارد موتوری اومدن و فقط از بین مردم رد شدن. عرض اندام کردن و مردم همچین هوشون کردن که بعد از یه رفت و آمد دیگه نیومدن. یه جاش خیلی باحال بود که هاشمی داشت می گفت باید همه تو چارچوب قانون حرکت کنن " ...مردم، به اصطلاح معترضین!..." یه جا هم قشنگ تاکید کرد که عده کمی نیستن این آدمها، عده زیادی از مردم ما هستن! از دلجویی کردن از کسانی که کسی رو از دست دادن و آسیبی تو این جریانها دیدن حرف زد. همین که از صدا و سیما حرف زد ملت شروع کردن : " ننگ ما، ننگ ما، صدا و سیمای ما!" الله اکبر گفتنهای مردم همچین با سوز دل بود و همه چی تو خودش داشت که آدم می موند. یه جایی هم از آزاد کردن همه کسانی که به هر عنوانی بازداشت شدن حرف زد. یه جا دیدیم یه ماشین پر گارد و نیروی انتظامی اومدن تو جمعیت. ملت نشستن که رد نشن. چند لحظه بعدش هاشمی السلام علیکم... گفت! آخر خطبه بود! برنامه زمانبندیشون حرف نداشت! اومدیم سمت بلوار کشاورز. یه چیزی شبیه اون چیزی که سی تیر تو خیابون انقلاب بود تو بلوار نیرو ریخته بودن. قشنگ یه ارتش! اصلا قابل مقایسه با اون چیزی که وقت رفتن دیدیم نبود. پرِ ماشین یگان ویژه و نیروی انتظامی بود بلوار. گاردها وحشتناک تعدادشون زیاد بود. لباس شخصی ها هم که بماند، پیر و جوون، همه جوره. افتضاح بود، افتضاح. واسه یه حکومت نظامی رسمی هم فکر نمی کنم بیشتر از این نیرو لازه باشه. یه جمعیتی شکل گرفتن و طول بلوار رو در حالیکه شعار می دادن به سمت میدون ولیعصر اومدن. "زندانی سیاسی آزاد باید گردد"، " یا حسین، میر حسین!" و ...تو میدون ولیعصر فکر کنم یه سری نیروها ریختن تو جمعیت، درست مطمئن نیستم البته. ملت می گفتن قبل از اینکه هاشمی خطبه اش رو شروع کنه با شعارِ "زندانی سیاسی آزاد باید گردد"ِ مردم، گاز اشک آور زدن تو صف مردم. فائزه هاشمی رو هم بین جمعیت دیده بودن.  یادمه همون اوایل شلوغی ها تو یه وبلاگی که یادم نیست اسم و آدرسش رو، نوشته بود: " کی باور می کرد زمانی مردمی تو کوچه ها و خیابونها باتوم بخورن و از دست نیروها فرار کنن که تنها خواسته شون جمهوری اسلامی-ه؟!؟!" حالا خداییش کارمون به کجا رسیده که ملت مجبور شدن بیان و از صراحت هاشمی خوشحال شن و شعارِ " هاشمی هاشمی حمایتت می کنیم" سر بدن! نماز جمعه منحصر به فردی بود امروز! تو خود نماز جمعه شعارِ " مرگ بر دیکتاتور" وقتی داده بشه دیگه... موندم صدا و سیما می خواد تا شب چیکار کنه با این فیلم نماز جمعه، مخصوصا اون تیکه " ننگ ما ننگ ما، صدا و سیمای ما"!

دوسِت دارم سحرم:*

(ببخشید رسمی شد، مکان عمومی بود و رعایت عفت عمومی واجب! منظورم این بود که آی زنیکه عاشقتم:*)

خانم والده مان هفته پیش تشریف برده بودند ولایت جهت دیدار خانم والده شان و ما شده بودیم خانم خانه! پریشب خبر رسید همسرِ داییِ عزیزتر از جانمان دیار فانی را وداع گفته اند و اینکه به سوی دیار باقی شتافته اند یا نه را به خودتان و اعتقاداتتان وامی گذاریم. ابوی و اخوی امروز صبحِ علی الطلوع بار سفر بستند و برای شرکت در مجلس عزا بسوی ولایت رهسپار شدند و ما ماندیم تنهای تنها. امروز که بگذرد، بیست و سه سالگی مان هم می گذرد. در این هنگامه پرآشوب و با آنچه شد و یحتمل خواهد شد و با این امتحاناتِ پیشِ رو که هر چه هم به تعویق می افتد توفیری نمی کند به حال ما انگار، نه حس و حالی هست و نه وقتی و نه چندان رمقی برای مرورِ این بیست و سه فصلِ خوانده یا ناخوانده، به هر جهت گذرانده و به تصویر کشیدن آنچه در خیال می پرورانیم برای فصول آینده. همان مطالب تکراری، همانهای همیشگی. اینکه سرشاریم از حس سرزندگی و عشق به زندگانی و اینکه دوست می داریم تا خودِ انتهای زندگی، زندگی کنیم. اینکه بیست و سه سالی که گذشت را با تمام اشتباهات ریز و درشتمان عجیب دوست داریم و اینکه برای بیست و سه سالِ بعد عجیب پر از شور و ولع برای اشتباه کردنیم. اینکه این سرگردانی و شناوری به قولِ میرزا پیکوفسکی -که فیلتر شدنِ وبلاگش این روزها غمی است بر سرِ غمهای دگر- گویی دیگر عادت زندگیمان شده و اینکه سخت سرِ خودمان را شلوغ کرده ایم و سخت تر می دانیم خبری نیست و این ره که می رویم به هیچستان است... این سالهای میانی دهه بیستِ زندگی را همیشه دوست داشته و انتظار کشیده ایم. یک ویژگیهای منحصر به فردی دارد که دلپذیرش می کند؛ نه شور و نشاط آدمی رو به زوال گذاشته و نه کودکی هایش چندان دورند؛ طفیلی نیست و استقلالش کمابیش از سوی دیگران به رسمیت شناخته می شود و زندگی آینده اش را خود خشت بر خشت می گذارد و ... اول شخص جمع به کارم نمی آید دیگر! مخلصِ کلام اینکه تنهای تنها، سرشار و رها ایستاده ام در آستانه بزرگسالی...

یه وقتهایی به نظرم می آد یه سری احساسات رو از بیخ ندارم، مثل دلتنگ شدن یا نگران شدن واسه کسی ... با تقریب خوبی هر وقتی از دیدن هر کسی خیلی خوشحال میشم ولی اینکه دلم واسه کسی تنگ بشه، حداقل تو هشت نُه سالِ پیش یادم نمی آد. یا مثلا تو هیچ کدوم از این روزهای پرتنش یادم نمی آد تا کسی یادم ننداخته باشه یادم افتاده باشه که مثلا " وای! یعنی فلان کس چیزیش نشده؟!" ملت که بهم زنگ می زنن ببینن زنده ام یا نه، همه اش این سوال برام پیش می آد که اونها خودشون یادشون افتاده یا یه کسی یادشون انداخته یا جو گرفتَتِشون و خودشون نمی دونن یا ... به نظرم بعید می آد من انقدر از این همه آدم بی احساس تر باشم ... نمی دونم...

بَد خوب نوشته این "ابراهیم رَها" در آن روزشمارِ هفته آخر خرداد هشتاد و هشت اش:

"مردمِ اسبق، خس و خاشاکِ سابق، اغتشاشگرانِ فعلی!"

خدا مُستَقبَلِمان را به خیر کند!